Θάνατος

Ο Τ.Μ. γράφει ένα δοκίμιο εκκινώντας από την -τολμηρή, όπως ομολογεί- σκέψη ότι «το γεγονός πως πεθαίνουμε είναι το σημαντικότερο γεγονός για εμάς». Το πώς αυτή η αρχική σκέψη δεν οδηγείται σε μια αλληλουχία μηδενιστικών αφορισμών και ταυτόχρονα δεν λοξοδρομεί σε μια νοσταλγική περιττολογία για την ‘’αξία της ζωής’’, είναι κάτι που ανακαλύπτει κανείς μόνο μετά την ανάγνωση των 180 πυκνογραμμένων σελίδων.

Πώς να μιλήσεις για το θάνατο αποφεύγοντας την ευκολία του πεσιμισμού και της κοινοτοπίας; Πώς καταφέρνει κανείς να αποτυπώσει ένα βαθύ στοχασμό πάνω στο τέλος της ανθρώπινης ύπαρξης, χωρίς να βουλιάξει στο βάλτο των μεταφυσικών αναζητήσεων, αλλά και χωρίς να βρέξει τα πόδια του στα ρηχά νερά μιας αφελούς αισιοδοξίας; Πώς μπορούν να γραφτούν πολλές χιλιάδες λέξεις για τη θνητότητα κι ωστόσο το βιβλίο να τραβάει τον αναγνώστη απ΄το μανίκι μέχρι να διαβαστεί κι η τελευταία του σελίδα;

Ασφαλώς ο τίτλος, το θέμα, το εξώφυλλο δεν σε προδιαθέτουν για μια εύκολη ανάγνωση. Ούτε και είναι από τα βιβλία που θα μπορούσες να κάνεις δώρο χωρίς να ανησυχείς ότι θα παρεξηγηθούν οι προθέσεις κι οι διαθέσεις σου. Άλλο τόσο βέβαιο είναι, ωστόσο, ότι η γλώσσα και το ύφος γραφής αφαιρούν πολύ από το βάρος του ζητήματος. Και για το λόγο αυτό ανήκει μάλλον στα βιβλία που κάποια στιγμή θες να ξαναδιαβάσεις.

Κ.Μ. (kim)