Ο Γκόρκι δεν γράφει ιστορία, γράφει κατηγορητήριο.
Με λιτή, σχεδόν σκληρή γλώσσα, δείχνει πώς η ανθρώπινη μιζέρια, ο φόβος και η μικροαστική βολή γίνονται τα "ξένα χέρια" που μας πνίγουν. Δεν είναι οι άλλοι που φταίνε, είμαστε εμείς που τους αφήνουμε να μας κρατάνε από το λαιμό.
Δεν αποτελεί ένα ευχάριστο ανάγνωσμα, αλλά έναν καθρέφτη που δεν κολακεύει. Και γι' αυτό ακριβώς πρέπει να διαβαστεί.
Ο μεγάλος συγγραφέας στα καλύτερά του: ρεαλιστής, ωμός, βαθιά ανθρώπινος. Ένα βιβλίο που το τελειώνεις σχετικά σύντομα, αλλά σε στοιχειώνει για βδομάδες!
Με λιτή, σχεδόν σκληρή γλώσσα, δείχνει πώς η ανθρώπινη μιζέρια, ο φόβος και η μικροαστική βολή γίνονται τα "ξένα χέρια" που μας πνίγουν. Δεν είναι οι άλλοι που φταίνε, είμαστε εμείς που τους αφήνουμε να μας κρατάνε από το λαιμό.
Δεν αποτελεί ένα ευχάριστο ανάγνωσμα, αλλά έναν καθρέφτη που δεν κολακεύει. Και γι' αυτό ακριβώς πρέπει να διαβαστεί.
Ο μεγάλος συγγραφέας στα καλύτερά του: ρεαλιστής, ωμός, βαθιά ανθρώπινος. Ένα βιβλίο που το τελειώνεις σχετικά σύντομα, αλλά σε στοιχειώνει για βδομάδες!
