Το βιβλίο αυτό το πρωτοδιάβασα στην εφηβεία, στη βιβλιοθήκη των γονιών μου. Μπορεί τα πρόσωπα της πολιτικής, της καλλιτεχνικής και της κοινωνικής ζωής να μην μου έλεγαν πολλά πράγματα (ήμουν έφηβη άλλωστε), με εντυπωσίασε το ύφος και το χιούμορ του.
Η οξυδέρκεια που τον διακρίνει με εντυπωσίασε αργότερα, όταν ενήλικη πλέον το διάβασα ξανά.
Ο Γερμανός είναι ο αγαπημένος μου (αλλά και πολλών Ελλήνων φαντάζομαι) ευθυμογράφος, και σίγουρα (όπως θα μπορούσε να σας πει και η καθηγήτρια των Νέων Ελληνικών μου στο Λύκειο (ναι, το είπα, Νέα Ελληνικά, ΕΙΜΑΙ ΤΟΣΟ ΜΕΓΑΛΗ)) επιρρεασε σε μεγάλο βαθμό το δικό μου χιούμορ και τη δική μου γραφή.
Σπάνια έκδοση, εξαντλημένη στα βιβλιοπωλεία.
Η οξυδέρκεια που τον διακρίνει με εντυπωσίασε αργότερα, όταν ενήλικη πλέον το διάβασα ξανά.
Ο Γερμανός είναι ο αγαπημένος μου (αλλά και πολλών Ελλήνων φαντάζομαι) ευθυμογράφος, και σίγουρα (όπως θα μπορούσε να σας πει και η καθηγήτρια των Νέων Ελληνικών μου στο Λύκειο (ναι, το είπα, Νέα Ελληνικά, ΕΙΜΑΙ ΤΟΣΟ ΜΕΓΑΛΗ)) επιρρεασε σε μεγάλο βαθμό το δικό μου χιούμορ και τη δική μου γραφή.
Σπάνια έκδοση, εξαντλημένη στα βιβλιοπωλεία.
