Από τις μεταγενέστερες δουλειές του Enki Bilal, σε πολλά σημεία είναι πιο κοντά στην ζωγραφική παρά στο κόμιξ. Δυστυχώς, η δαιδαλώδης και ασύνδετη πλοκή παραπέμπει στις χειρότερες στιγμές του Τεό Αγγελόπουλου, με αποτέλεσμα ο αναγνώστης συχνά να χάνει τον ειρμό. Επίσης, ήταν ατυχής η επιλογή της Μαμούθ να μη κάνει το λέττερινγκ στο χέρι. Παρά όλα αυτά, παραμένει μια εικαστικά δυνατή δουλειά. Σε μετάφραση του αξέχαστου Γκουίντο Τσιόφφι.
Από τις μεταγενέστερες δουλειές του Enki Bilal, σε πολλά σημεία είναι πιο κοντά στην ζωγραφική παρά στο κόμιξ. Δυστυχώς, η δαιδαλώδης και ασύνδετη πλοκή παραπέμπει στις χειρότερες στιγμές του Τεό Αγγελόπουλου, με αποτέλεσμα ο αναγνώστης συχνά να χάνει τον ειρμό. Επίσης, ήταν ατυχής η επιλογή της Μαμούθ να μη κάνει το λέττερινγκ στο χέρι. Παρά όλα αυτά, παραμένει μια εικαστικά δυνατή δουλειά. Σε μετάφραση του αξέχαστου Γκουίντο Τσιόφφι.
