Το βιβλίο «Πώς λες “μπορώ” όταν το γράφεις λάθος;» του Γιώργου Καβούκα είναι από εκείνα τα αναγνώσματα που σε κερδίζουν από τις πρώτες σελίδες με τη γλυκύτητα και την αφοπλιστική ειλικρίνειά τους. Μου άρεσε πάρα πολύ, καθώς καταφέρνει να αποτυπώσει με μοναδικό τρόπο την αυθεντική αίσθηση ενός ατόμου που αντιμετωπίζει δυσκολίες στη γραφή και να δείξει πώς ακριβώς βιώνει κάποιος τα γράμματα όταν αυτά φαίνεται να αντιστέκονται. Χωρίς διδακτισμούς, η ιστορία μεταφέρει το συναίσθημα της προσπάθειας και της ανακούφισης, υπενθυμίζοντάς μας ότι η αξία ενός παιδιού δεν κρίνεται ποτέ από την ορθογραφία του.
Εννοείται πως θα το πρότεινα ανεπιφύλακτα σε έναν φίλο, είτε πρόκειται για γονέα και εκπαιδευτικό είτε για κάποιον που αγαπά τις τρυφερές και ουσιαστικές ιστορίες. Αποτελεί μια εξαιρετική επιλογή για να κατανοήσουμε καλύτερα τον εσωτερικό κόσμο των παιδιών με δυσλεξία, προσφέροντας παράλληλα μια τεράστια αγκαλιά και έμπνευση σε όποιον έχει νιώσει ποτέ «διαφορετικός» μέσα στη σχολική τάξη.
Εννοείται πως θα το πρότεινα ανεπιφύλακτα σε έναν φίλο, είτε πρόκειται για γονέα και εκπαιδευτικό είτε για κάποιον που αγαπά τις τρυφερές και ουσιαστικές ιστορίες. Αποτελεί μια εξαιρετική επιλογή για να κατανοήσουμε καλύτερα τον εσωτερικό κόσμο των παιδιών με δυσλεξία, προσφέροντας παράλληλα μια τεράστια αγκαλιά και έμπνευση σε όποιον έχει νιώσει ποτέ «διαφορετικός» μέσα στη σχολική τάξη.
