ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ

Πως ένα δυνατό κράτος το οποίο ενορχήστρωσε τον πιο καταστροφικό πόλεμο του 21ου αιώνα και το Ολοκαύτωμα καταλήγει να αποτελείται από ορδές ταπεινωμένων προσφύγων; Πως ο άνθρωπος ξεγυμνώνεται από όλες τις ιδιότητες της ταυτότητας του μέσα στη φρίκη του πολέμου, ακόμα κι αν είναι Γερμανός, ξανθός, απόγονος του Γκαίτε και των μεγάλων γαιοκτημόνων. Ο πόλεμος ισοπεδώνει, εξισώνει τους πάντες στο ίδιο επίπεδο και συνθλίβει ψυχές, κορμιά και συνειδήσεις. Η ιδιαίτερη πένα του Βάλτερ Κεμπόφσκι, που παρομοιάζει σε προφορική εξιστόρηση αποφεύγοντας επιμελώς όμως κάθε σταγόνα συναισθήματος, καταπιάνεται με τα όσα εκτυλίσσονται κατά το πρώτο εξάμηνο του 1945 στην ανατολική Γερμανία, με κύριους πρωταγωνιστές την οικογένεια φον Γκλόμπιχ που ζουν ακόμα στο Γκεόργενχοφ, το παλιό αρχοντικό τους και αναρωτιόνται αν και γιατί πρέπει να το εγκαταλείψουν. Όχι ακόμα αλλά πότε;
Ενώ το πρώτο μισό κυλάει αργά και βασανιστικά (και γι' αυτό κάπως καθυστέρησα να το προχωρήσω), το δεύτερο μισό του βιβλίου είναι καταιγιστικό. Οι περιγραφές και οι εικόνες που στήνει ο συγγραφέας είναι απαράμιλλες και σε μεταφέρουν μέσα στο κλίμα της διήγησης. Όμως δυσκολεύτηκα να ταυτιστώ με τους ήρωες, αυτό ήταν το μόνο που μου έλειψε, και να αισθανθώ τη φρίκη που ζούσαν.