Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα αποτελεί ιδιαίτερα δύσκολη περίπτωση κριτικής ανάλυσης και αυτό για τους εξής τρείς λόγους: 1) δεν διαθέτει ιδιαίτερη λογοτεχνική αξία από συγγραφικής άποψης, 2) το δυνατό του σημείο, όμως, είναι η κινηματογραφική αισθητική στη ροή των γεγονότων της ιστορίας, και 3) έχει συμβάλλει σημαντικά στην εξέλιξη του 'νουάρ' αστυνομικού μυθιστορήματος (κυρίως, του ρομαντικού 'νουάρ').
Σύμφωνα με τα παραπάνω στοιχεία, να αναφέρω ότι το μυθιστόρημα είναι αρκετά άνισο στη δομή με το 1ο μέρος να είναι λιγότερο ενδιαφέρον με διφορούμενος και κοφτούς διαλόγους που προσφέρουν μεν αμεσότητα και ταχύτητα στα γεγονότα, αλλά 'εκβιάζουν' απότομα την πλοκή δίνοντας την εντύπωση στον αναγνώστη ότι υπάρχουν ελλείψεις στην βασική ιστορία. Το 2ο μέρος διαθέτει σωστότερο μέτρο, μεγαλύτερο ενδιαφέρον και ουσία, όσον αφορά στην εμβάθυνση στην προσωπικότητα των ηρώων, ενώ η τελική έκβαση μπορώ να πω ότι μένει αξέχαστη στο μυαλό του αναγνώστη, ακόμα και μετά την ολοκλήρωση του βιβλίου.
Αξέχαστη η ατάκα ενός από τους ήρωες: 'Μόνο εγώ, εσύ και ο δρόμος'.
Σύμφωνα με τα παραπάνω στοιχεία, να αναφέρω ότι το μυθιστόρημα είναι αρκετά άνισο στη δομή με το 1ο μέρος να είναι λιγότερο ενδιαφέρον με διφορούμενος και κοφτούς διαλόγους που προσφέρουν μεν αμεσότητα και ταχύτητα στα γεγονότα, αλλά 'εκβιάζουν' απότομα την πλοκή δίνοντας την εντύπωση στον αναγνώστη ότι υπάρχουν ελλείψεις στην βασική ιστορία. Το 2ο μέρος διαθέτει σωστότερο μέτρο, μεγαλύτερο ενδιαφέρον και ουσία, όσον αφορά στην εμβάθυνση στην προσωπικότητα των ηρώων, ενώ η τελική έκβαση μπορώ να πω ότι μένει αξέχαστη στο μυαλό του αναγνώστη, ακόμα και μετά την ολοκλήρωση του βιβλίου.
Αξέχαστη η ατάκα ενός από τους ήρωες: 'Μόνο εγώ, εσύ και ο δρόμος'.
