Ο «Επιβάτης» ξεκινά με μια κατάδυση κάποιον δυτών έκτακτων (κι επικίνδυνων) καταστάσεων σ' ένα μικρό αεροσκάφος που έχει βυθιστεί στη θάλασσα αβλαβές, αλλά οι επιβάτες πέθαναν. Αφού οι δύτες βγαίνουν στην επιφάνεια και συζητούν για το αινιγματικό της κατάστασης, κάποιοι, που δεν μαθαίνουμε ποτέ ακριβώς ποιοί είναι, ψάχνουν τον πρωταγωνιστή δύτη Μπόμπι Γουέστερν και τον ενημερώνουν ότι λείπει ένας επιβάτης και τον αναζητούν. Τον αναζητά κι εκείνος, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Δεν έχω ξαναδιαβάσει Μακάρθι. Έχω δει κάποιες ταινίες που βασίζονται στα βιβλία του («Όλα τα όμορφα άλογα» που θέλω να την ξαναδώ, «Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους» κι ο «Δρόμος», αν δεν κάνω λάθος με τον Μόρτενσεν). Νομίζω ότι στο συγκεκριμένο δεν υπάρχει κάποια τρομερή πλοκή έστω και με το προαναφερθέν μυστήριο. Παρακολουθούμε τη ζωή του Μπόμπι, κάποιον φίλων και της πολυαγαπημένης αδερφής του η οποία έχει πεθάνει.
Ο Μπόμπι, λοιπόν, γιος ενός φυσικού επιστήμονα που εργάστηκε με τον Οπενχάιμερ κι άλλους για τη δημιουργία της αμερικανικής ατομικής βόμβας, κάνει αυτήν την ακραία δουλειά καθώς κι ωραίες θεωρητικές συζητήσεις με τον φίλο του Τζον και πενθεί πάντα τη μοναδική του αγάπη - καμιά σχέση με τον Μάνθο Φουστάνο! Είναι ένα τρυφερό και σκληρό ταυτόχρονα βιβλίο, όπως ίσως η ζωή, όπου η αφήγηση του συγγραφέα κερδίζει σε όλα τα επίπεδα (εμένα τουλάχιστον. Ανατροπές δεν έχει).
Νομίζω ότι ήταν πράγματι ένας σπουδαίος συγγραφέας και θα διαβάσω σίγουρα το «Στέλλα Μάρις», το δεύτερο μέρος της διλογίας, αν και δεν το 'χω με τις σειρές.
Δεν έχω ξαναδιαβάσει Μακάρθι. Έχω δει κάποιες ταινίες που βασίζονται στα βιβλία του («Όλα τα όμορφα άλογα» που θέλω να την ξαναδώ, «Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους» κι ο «Δρόμος», αν δεν κάνω λάθος με τον Μόρτενσεν). Νομίζω ότι στο συγκεκριμένο δεν υπάρχει κάποια τρομερή πλοκή έστω και με το προαναφερθέν μυστήριο. Παρακολουθούμε τη ζωή του Μπόμπι, κάποιον φίλων και της πολυαγαπημένης αδερφής του η οποία έχει πεθάνει.
Ο Μπόμπι, λοιπόν, γιος ενός φυσικού επιστήμονα που εργάστηκε με τον Οπενχάιμερ κι άλλους για τη δημιουργία της αμερικανικής ατομικής βόμβας, κάνει αυτήν την ακραία δουλειά καθώς κι ωραίες θεωρητικές συζητήσεις με τον φίλο του Τζον και πενθεί πάντα τη μοναδική του αγάπη - καμιά σχέση με τον Μάνθο Φουστάνο! Είναι ένα τρυφερό και σκληρό ταυτόχρονα βιβλίο, όπως ίσως η ζωή, όπου η αφήγηση του συγγραφέα κερδίζει σε όλα τα επίπεδα (εμένα τουλάχιστον. Ανατροπές δεν έχει).
Νομίζω ότι ήταν πράγματι ένας σπουδαίος συγγραφέας και θα διαβάσω σίγουρα το «Στέλλα Μάρις», το δεύτερο μέρος της διλογίας, αν και δεν το 'χω με τις σειρές.
Υπερεκτιμημένο! Δεξιοτέχνης ναι με στην αφήγηση αλλά κατά την γνώμη μου το μόνο σίγουρο που θα βρει ο αναγνώστης στους ήρωες του Mccarhy είναι σκοτάδι χωρίς χαραμάδα φωτός.
