Το μικρό και καλαίσθητο βιβλίο «Με το περίστροφο του Μαγιακόφσκι» (εκδ. Ερατώ) αποτελεί μια συζήτηση για την ποίηση μεταξύ ποιητών. Οι ομότεχνοι που συζητούν είναι ο Δημήτρης Αγγελής, ο Δημήτρης Ελευθεράκης και ο Σταμάτης Πολενάκης. Και οι τρεις έχουν γεννηθεί μετά το 1970, ανήκουν δηλαδή στη γενιά των νέων ποιητών μας και το σύνολο σχεδόν της ποιητικής τους παραγωγής έχει εκδοθεί μετά το 2000. Αυτό που ωστόσο προκαλεί αμέσως εντύπωση στον αναγνώστη είναι ότι ο Αγγελής, ο Ελευθεράκης και ο Πολενάκης, αν και νέοι ποιητές όπως είπαμε, δεν αγνοούν διόλου την Ιστορία και το ζήτημα της μνήμης. Η ποίηση δεν ξεκινά σήμερα, με τα ποιήματα κάποιου ποιητή, όσο καλός κι αν είναι. Η ποίηση έχει η ίδια μια μακραίωνη ιστορία και, κυρίως, η ποίηση βρίσκεται σε μια ανοιχτή σχέση έντασης με την Ιστορία και τα συλλογικά οράματα. Η ποίηση αρθρώνει τη σιωπή με την έννοια ότι δίνει φωνή σε όσους δεν μπόρεσαν να μιλήσουν μέσα στην Ιστορία, σε όλα όσα δεν μπόρεσαν να ειπωθούν και να έρθουν στο φως μέσα στην αδικία της μοίρας. Αυτή ακριβώς η συνειδητοποίηση διαφοροποιεί, κατά τη γνώμη μου, το διάλογό των τριών ποιητών από την άγνοια, την αυταρέσκεια και τον πνευματικό επαρχιωτισμό με τον οποίο οι σύγχρονοί μας, συχνά, προσεγγίζουν σήμερα την ποίηση. Η συνειδητοποίηση της ανοιχτότητας αυτής της μεγάλης ποίησης στην ύπαρξη και την Ιστορία εγγράφεται, ήδη, στους τίτλους των κεφαλαίων του βιβλίου: «Η ηθική κλήση της ποίησης και τα έσχατα πράγματα», «η ποίηση και η σιωπή του Θεού», «Ιστορία και μνήμη», «Ποίηση και πολιτική», κλπ. Η συζήτηση περί ποίησης γίνεται έτσι, συγχρόνως μια συζήτηση για την πρόσφατη Ιστορία και τα τραύματά της. Η ποίηση ανήκει στους τρόπους της μνήμης.Ε.Ζ.
Το μικρό και καλαίσθητο βιβλίο «Με το περίστροφο του Μαγιακόφσκι» (εκδ. Ερατώ) αποτελεί μια συζήτηση για την ποίηση μεταξύ ποιητών. Οι ομότεχνοι που συζητούν είναι ο Δημήτρης Αγγελής, ο Δημήτρης Ελευθεράκης και ο Σταμάτης Πολενάκης. Και οι τρεις έχουν γεννηθεί μετά το 1970, ανήκουν δηλαδή στη γενιά των νέων ποιητών μας και το σύνολο σχεδόν της ποιητικής τους παραγωγής έχει εκδοθεί μετά το 2000. Αυτό που ωστόσο προκαλεί αμέσως εντύπωση στον αναγνώστη είναι ότι ο Αγγελής, ο Ελευθεράκης και ο Πολενάκης, αν και νέοι ποιητές όπως είπαμε, δεν αγνοούν διόλου την Ιστορία και το ζήτημα της μνήμης. Η ποίηση δεν ξεκινά σήμερα, με τα ποιήματα κάποιου ποιητή, όσο καλός κι αν είναι. Η ποίηση έχει η ίδια μια μακραίωνη ιστορία και, κυρίως, η ποίηση βρίσκεται σε μια ανοιχτή σχέση έντασης με την Ιστορία και τα συλλογικά οράματα. Η ποίηση αρθρώνει τη σιωπή με την έννοια ότι δίνει φωνή σε όσους δεν μπόρεσαν να μιλήσουν μέσα στην Ιστορία, σε όλα όσα δεν μπόρεσαν να ειπωθούν και να έρθουν στο φως μέσα στην αδικία της μοίρας. Αυτή ακριβώς η συνειδητοποίηση διαφοροποιεί, κατά τη γνώμη μου, το διάλογό των τριών ποιητών από την άγνοια, την αυταρέσκεια και τον πνευματικό επαρχιωτισμό με τον οποίο οι σύγχρονοί μας, συχνά, προσεγγίζουν σήμερα την ποίηση. Η συνειδητοποίηση της ανοιχτότητας αυτής της μεγάλης ποίησης στην ύπαρξη και την Ιστορία εγγράφεται, ήδη, στους τίτλους των κεφαλαίων του βιβλίου: «Η ηθική κλήση της ποίησης και τα έσχατα πράγματα», «η ποίηση και η σιωπή του Θεού», «Ιστορία και μνήμη», «Ποίηση και πολιτική», κλπ. Η συζήτηση περί ποίησης γίνεται έτσι, συγχρόνως μια συζήτηση για την πρόσφατη Ιστορία και τα τραύματά της. Η ποίηση ανήκει στους τρόπους της μνήμης.Ε.Ζ.
