Ο Ουώλλας ανήκει στους συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας που αποτυπώνουν στα βιβλία τους με εύστοχο τρόπο την ατμόσφαιρα και τα ήθη της εποχής τους, και αυτός είναι ένας από τους λόγους, ίσως, που θεωρείται ξεπερασμένος ή παρωχημένος. Μόνο που δεν ισχύει σε αυτή τη περίπτωση - το συγκεκριμένο μυθιστόρημα (1917) αντικατοπτρίζει αρκετά πειστικά τη τάση της βρετανικής κουλτούρας να καλύπτει την δολοφονική της ματαιοδοξία με το 'προσωπείο' των προσχημάτων και της Bικτωριανής νοοτροπίας, ακόμα, καί κατά το τέλος του Α' Παγκόσμιου Πολέμου.
Εντυπωσιάζουν οι ίντριγκες και τα παιχνίδια δύναμης μεταξύ των βασικών χαρακτήρων του μυθιστορήματος, το επικίνδυνο 'μονοπάτι' της πλαστοπροσωπίας, ο χειριστικός ρόλος των εφημερίδων, αλλά, κυρίως, οι κατασκευές ασφαλείας προηγμένης τεχνολογίας που διέθεταν, εκείνη την εποχή, εξοχικά σπίτια, όπου τα εσωτερικά ασανσέρ τους μπορούσαν να κάνουν κατάβαση, ακόμα, καί στη... κόλαση, μέσα από δαιδαλώδεις χώρους και κρυψώνες.
Εντυπωσιάζουν οι ίντριγκες και τα παιχνίδια δύναμης μεταξύ των βασικών χαρακτήρων του μυθιστορήματος, το επικίνδυνο 'μονοπάτι' της πλαστοπροσωπίας, ο χειριστικός ρόλος των εφημερίδων, αλλά, κυρίως, οι κατασκευές ασφαλείας προηγμένης τεχνολογίας που διέθεταν, εκείνη την εποχή, εξοχικά σπίτια, όπου τα εσωτερικά ασανσέρ τους μπορούσαν να κάνουν κατάβαση, ακόμα, καί στη... κόλαση, μέσα από δαιδαλώδεις χώρους και κρυψώνες.
