Μάλλον επιδερμική προσέγγιση ενός σημαντικού θέματος. Ο Richard Evans επικεντρώνει την συζήτηση στον κίνδυνο που αντιμετωπίζει η ιστορική επιστήμη λόγω του μεταμοντερνισμού, χωρίς όμως να παρουσιάζει μια πειστική εναλλακτική. Εξίσου παράδοξη είναι η απουσία ουσιαστικής αναφοράς σε αρχαίους και μεσαιωνικούς συγγραφείς που θα ενίσχυαν την θέση του. Αυτά τα γράφω ως κάποιος που συμφωνεί με την κριτική του Evans εναντίον μεταμοντέρνων ιστορικών τύπου Keith Jenkins.
Επίσης, κατά τρόπο μάλλον παράδοξο για κάποιον που καταπιάστηκε κυρίως με την κοινωνική ιστορία κατά την ακαδημαϊκή του καριέρα, ο Evans δεν συζητά ούτε το κοινωνικό πλαίσιο ούτε τα αίτια για την ανάδυση του μεταμοντερνισμού στα σύγχρονα πανεπιστήμια. Κατά βάση, όσα έχει να πει ο Evans θα χωρούσαν εύκολα σε ένα δεκαπεντασέλιδο άρθρο, όπου θα παρουσίαζε για το ευρύ κοινό τις απόψεις του E. H. Carr και του Geoffrey Elton.
Παραμένει χρήσιμο για επιλεκτική ανάγνωση για όσους ασχολούνται ακαδημαϊκά με την Σύγχρονη Ευρωπαϊκή Ιστορία.
Επίσης, κατά τρόπο μάλλον παράδοξο για κάποιον που καταπιάστηκε κυρίως με την κοινωνική ιστορία κατά την ακαδημαϊκή του καριέρα, ο Evans δεν συζητά ούτε το κοινωνικό πλαίσιο ούτε τα αίτια για την ανάδυση του μεταμοντερνισμού στα σύγχρονα πανεπιστήμια. Κατά βάση, όσα έχει να πει ο Evans θα χωρούσαν εύκολα σε ένα δεκαπεντασέλιδο άρθρο, όπου θα παρουσίαζε για το ευρύ κοινό τις απόψεις του E. H. Carr και του Geoffrey Elton.
Παραμένει χρήσιμο για επιλεκτική ανάγνωση για όσους ασχολούνται ακαδημαϊκά με την Σύγχρονη Ευρωπαϊκή Ιστορία.
