Εξαιρετική περιπέτεια για τους λάτρεις του διάσημου συγγραφέα Dan Brown ο οποίος ακόμη μία φορά απέδωσε τα αναμενόμενα.
Σαν τουρίστας με GPS στην Ρώμη, το βιβλίο αυτό θα σε κάνει να κοιτάς κάθε άγαλμα και κάθε εκκλησία με υποψία...
Το βιβλίο ξεκινά με μια μεγάλη υπόσχεση, ειδικά για κάποιον που έχει λατρέψει τον Κώδικα Da Vinci. Ωστόσο, η μετάβαση από το ένα στο άλλο αποδεικνύεται κάπως ελλιπής (κατά τη γνώμη μου), καθώς το βιβλίο αυτό πάσχει από συγκεκριμένες δομικές αδυναμίες που "φρενάρουν" τον ενθουσιασμό του αναγνώστη 🥲
Ο Dan Brown ξεκινάει το βιβλίο λες και έχει βάλει στοίχημα να μας κάνει να μισήσουμε τη Φυσική περισσότερο κι από όσο τη μισούσαμε στο Λύκειο. Μιλάμε για μια εισαγωγή που τραβάει τόσο πολύ, που μέχρι να τελειώσουν οι αναλύσεις για το CERN και την αντιύλη, η αντιύλη έχει προλάβει να παλιώσει. Και μετά; Μετά αρχίζει το τουριστικό σαφάρι. Η Ρώμη είναι πανέμορφη, αλλά ο Brown παγιδεύτηκε στην προσπάθειά του να κάνει τον ξεναγό. Ο τρόπος που περιέγραφε τοπία κτίρια και αντικείμενα, λειτουργούν ως τροχοπέδη στην ανάγνωση και κουράζουν.
Έχοντας διαβάσει δυο βιβλία από αυτόν τον συγγραφέα, οι κακοί από ο,τι κατάλαβα συχνά λειτουργούν ως "εργαλεία" για να προχωρήσει η δράση και όχι ως ολοκληρωμένες προσωπικότητες. Βέβαια, στον κώδικα ντα Βιντσι, ο Σίλας είχε ένα τραγικό παρελθόν που εξηγούσε τις μετέπειτα δράσεις του, ο Ασασσίνος εδώ, παραμένει ένας "χάρτινος" κακός. Το γεγονός ότι δεν μαθαίνουμε σχεδόν τίποτα για το παρελθόν του, το κίνητρό του ή το πώς αναρριχήθηκε στην αδελφότητα, αφήνει ένα τεράστιο κενό. Ακόμα και το τέλος του περνάει απαρατήρητο, χωρίς να κλείνει τον κύκλο του χαρακτήρα ικανοποιητικά.
Η γνωριμία με τον Λάνγκτον είναι "τραγική" για κάποιον που ξέρει την εξέλιξή του. Οι περιγραφές των συναισθημάτων του και του τραύματός του είναι περιληπτικές και επιπόλαιες, στερώντας από τον αναγνώστη τη σύνδεση με τον ήρωα. Αυτά και άλλα πολλά ερωτηματικά που έμειναν αναπάντητα για τους χαρακτήρες.
Το βιβλίο έχει ένα από τα πιο σοκαριστικά φινάλε της σειράς ωστόσο. Αν και η διαδρομή με κούρασε, η κεντρική ιδέα της σύγκρουσης Επιστήμης και Εκκλησίας παραμένει η πιο δυνατή του θεματική.
Ο Dan Brown ξεκινάει το βιβλίο λες και έχει βάλει στοίχημα να μας κάνει να μισήσουμε τη Φυσική περισσότερο κι από όσο τη μισούσαμε στο Λύκειο. Μιλάμε για μια εισαγωγή που τραβάει τόσο πολύ, που μέχρι να τελειώσουν οι αναλύσεις για το CERN και την αντιύλη, η αντιύλη έχει προλάβει να παλιώσει. Και μετά; Μετά αρχίζει το τουριστικό σαφάρι. Η Ρώμη είναι πανέμορφη, αλλά ο Brown παγιδεύτηκε στην προσπάθειά του να κάνει τον ξεναγό. Ο τρόπος που περιέγραφε τοπία κτίρια και αντικείμενα, λειτουργούν ως τροχοπέδη στην ανάγνωση και κουράζουν.
Έχοντας διαβάσει δυο βιβλία από αυτόν τον συγγραφέα, οι κακοί από ο,τι κατάλαβα συχνά λειτουργούν ως "εργαλεία" για να προχωρήσει η δράση και όχι ως ολοκληρωμένες προσωπικότητες. Βέβαια, στον κώδικα ντα Βιντσι, ο Σίλας είχε ένα τραγικό παρελθόν που εξηγούσε τις μετέπειτα δράσεις του, ο Ασασσίνος εδώ, παραμένει ένας "χάρτινος" κακός. Το γεγονός ότι δεν μαθαίνουμε σχεδόν τίποτα για το παρελθόν του, το κίνητρό του ή το πώς αναρριχήθηκε στην αδελφότητα, αφήνει ένα τεράστιο κενό. Ακόμα και το τέλος του περνάει απαρατήρητο, χωρίς να κλείνει τον κύκλο του χαρακτήρα ικανοποιητικά.
Η γνωριμία με τον Λάνγκτον είναι "τραγική" για κάποιον που ξέρει την εξέλιξή του. Οι περιγραφές των συναισθημάτων του και του τραύματός του είναι περιληπτικές και επιπόλαιες, στερώντας από τον αναγνώστη τη σύνδεση με τον ήρωα. Αυτά και άλλα πολλά ερωτηματικά που έμειναν αναπάντητα για τους χαρακτήρες.
Το βιβλίο έχει ένα από τα πιο σοκαριστικά φινάλε της σειράς ωστόσο. Αν και η διαδρομή με κούρασε, η κεντρική ιδέα της σύγκρουσης Επιστήμης και Εκκλησίας παραμένει η πιο δυνατή του θεματική.
