'Οι δολοφονίες της οδού Μόργκ' πρωτοδημοσιεύτηκαν το 1841 και αποδεικνύουν περίτρανα ότι ο Πόου, ναι, ήταν ο ποιητής του τρόμου. Η συγκεκριμένη ιστορία αποτελεί και ένα από τα κλασικότερα παραδείγματα αστυνομικής λογοτεχνίας των μέσων του 190υ αιώνα, όπου γίνεται, ακόμα καί από τον τίτλο λογοπαίγνιο με τον θάνατο και τον τρόμο. Ο Πόου καταφέρνει να εντυπωσιάσει και να πρωτοτυπήσει στον τομέα των κινήτρων των δολοφονιών, αλλά και να προσφέρει στον αναγνώστη ρίγη φόβου, όσον αφορά τις περιγραφές των δολοφονιών και τη κάθαρση του τέλους με την ξαφνική ανατροπή. Η πλοκή στο 1ο μέρος παρουσιάζει αρκετά τη δομή σε αστυνομικά μυθιστορήματα τύπου police-procedural, ενώ στο 2ο μέρος κυριαρχεί η ευρηματικότητα και η έκπληξη.
Η συγκεκριμένη έκδοση περιλαμβάνει και 2 μικρότερες ιστορίες, οι οποίες, όμως, δεν προσφέρουν την ανάλογη τέρψη στον αναγνώστη - η 2η είναι αρκετά ατμοσφαιρική και μυστηριώδης στη αρχή, ωστόσο, ολοκληρώνεται απότομα και βιαστικά - η 3η είναι η πιο αδύναμη και πολύπλοκη με ενδιαφέροντα στοιχεία μόνο την αρχή και το βιαστικό, επίσης, τέλος. Σε αναγνώστες που πρωτογνωρίζουν τον Πόου, θα πρότεινα να επικεντρωθούν στη γνωστή ιστορία του βιβλίου, και όχι στις υπόλοιπες 2 μέτριες προσπάθειές του.
Η συγκεκριμένη έκδοση περιλαμβάνει και 2 μικρότερες ιστορίες, οι οποίες, όμως, δεν προσφέρουν την ανάλογη τέρψη στον αναγνώστη - η 2η είναι αρκετά ατμοσφαιρική και μυστηριώδης στη αρχή, ωστόσο, ολοκληρώνεται απότομα και βιαστικά - η 3η είναι η πιο αδύναμη και πολύπλοκη με ενδιαφέροντα στοιχεία μόνο την αρχή και το βιαστικό, επίσης, τέλος. Σε αναγνώστες που πρωτογνωρίζουν τον Πόου, θα πρότεινα να επικεντρωθούν στη γνωστή ιστορία του βιβλίου, και όχι στις υπόλοιπες 2 μέτριες προσπάθειές του.
