Ίσως, το πιο ψυχογραφικό και κοινωνικό αστυνομικό μυθιστόρημα 'νουάρ' του Μπερνέτ στο οποίο συμβαίνει το εξής: η επίδραση του βιβλίου στον αναγνώστη μεγαλώνει περισσότερο μετά τη ολοκλήρωση του, και όχι κατά τη διαρκεια της ανάγνωσης. Αυτό εξηγείται από το γεγονός ότι ο Μπερνέτ προβληματίζει με την εύστοχη περιγραφή της πάλης μεταξύ καλού-κακού στη ψυχή του κεντρικού ήρωα, Ρόι Έρλ, ο οποίος, αν και 'γαλουχημένος' με το αδίστακτο 'πνεύμα' της συμμορίας του διαβόητου Ντίλινγκερ, βασανίζεται από συχνές εσωτερικές συγκρούσεις.
Σε πολλά σημεία, ο αναγνώστης έχει την εντύπωση ότι ο Ρόι είναι ο άνθρωπος της 'διπλανής πόρτας', και όχι ένας κακοποιός πρώτου μεγέθους που σπέρνει τον φόβο και τον τρόμο. Αν και αρκετά 'βραδυφλεγής' η πλοκή του μυθιστορήματος, δεν αποπροσανατολίζεται από τον βασικό της στόχο - η δε τελική κορύφωση 'αναδύει' έναν απροσδόκητο 'νουάρ' λυρισμό. Αξέχαστος καί ο Μπόγκαρτ στο ρόλο του 'Ρόι Ερλ' , ενώ οφείλω να αναφέρω ότι η ομώνυμη κινηματογραφική μεταφορά είναι αρκετά πιστή στο βιβλίο.
Σε πολλά σημεία, ο αναγνώστης έχει την εντύπωση ότι ο Ρόι είναι ο άνθρωπος της 'διπλανής πόρτας', και όχι ένας κακοποιός πρώτου μεγέθους που σπέρνει τον φόβο και τον τρόμο. Αν και αρκετά 'βραδυφλεγής' η πλοκή του μυθιστορήματος, δεν αποπροσανατολίζεται από τον βασικό της στόχο - η δε τελική κορύφωση 'αναδύει' έναν απροσδόκητο 'νουάρ' λυρισμό. Αξέχαστος καί ο Μπόγκαρτ στο ρόλο του 'Ρόι Ερλ' , ενώ οφείλω να αναφέρω ότι η ομώνυμη κινηματογραφική μεταφορά είναι αρκετά πιστή στο βιβλίο.
