Ο Καβαμπάτα ζωγραφίζει, δεν γράφει. Είναι ένας εξαντλητικά σχολαστικός ζωγράφος που χρησιμοποιεί το πινέλο του με αδίστακτη αβρότητα. Η πρόζα του Καβαμπάτα είναι τόσο υποβλητική όσο και καταστροφική, προκαλεί, προτρέπει, σε διαπερνά με τον αιχμηρό της λυρισμό. Είναι ένας ψίθυρος σε έναν κόσμο που μόνο φωνάζει και αντικαθιστά τον θόρυβο του περιβάλλοντος με λέξεις που περιέχουν τα πάντα, το δώρο της ζωής, την τραγωδία του θανάτου και την αλληλεξαρτώμενη ολότητα και των δύο.
Ο Καβαμπάτα ζωγραφίζει, δεν γράφει. Είναι ένας εξαντλητικά σχολαστικός ζωγράφος που χρησιμοποιεί το πινέλο του με αδίστακτη αβρότητα. Η πρόζα του Καβαμπάτα είναι τόσο υποβλητική όσο και καταστροφική, προκαλεί, προτρέπει, σε διαπερνά με τον αιχμηρό της λυρισμό. Είναι ένας ψίθυρος σε έναν κόσμο που μόνο φωνάζει και αντικαθιστά τον θόρυβο του περιβάλλοντος με λέξεις που περιέχουν τα πάντα, το δώρο της ζωής, την τραγωδία του θανάτου και την αλληλεξαρτώμενη ολότητα και των δύο.
