Μέσα από λίγες γραμμές (το βιβλίο έχει μόνο 34 σελίδες, αν εξαιρεθούν τα περιεχόμενα), ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται την βασική διαφορά της φιλοσοφικής σχολής των υλικών φιλοσόφων (Λεύκιππος, Δημόκριτος, Επίκουρος κ.λπ.) από την σχολή των ιδεαλιστών (Πλάτων, Αριστοτέλης, Στωικοί κ.λπ.). Κατά τον Πλάτωνα (διάλογος "Πρωταγόρας"), η επιβίωση του προιστορικού ανθρώπου εμφανίζεται να είναι αδύνατη χωρίς την χρήση του πυρός και άλλων στοιχείων τεχνικής, τα οποία παρουσιάζονται ως δωρημένα στους ανθρώπους από υπερβατική πηγή (και συγκεκριμένα από τους θεούς Ήφαιστο και Αθηνά) και μάλιστα η τιτανική αυτή χορηγία χαρακτηρίζεται ως πράξη παράνομη (ως επακόλουθη κλοπής του Προμηθέα από τους θεούς). Αντίθετα, στη Δημοκρίτεια σύλληψη της Ιστορίας, οι άνθρωποι εμφανίζονται να κατορθώνουν μόνοι τους την επιβίωσή τους πριν από την χρήση του πυρός και λοιπών στοιχείων τεχνικής (δηλαδή οικονομίας και οικολογίας), όταν σχηματίζουν την πρώτη υποτυπώδη κοινωνία για την άμυνά τους απέναντι στα άγρια θηρία, τα οποία απειλούν την ασφάλειά τους. Ούτε ένας υπαινιγμός υπάρχει ότι η ανακάλυψη τρόπων χειρισμού του πυρός ή η επακόλουθη εφεύρεση και θέσπιση τρόπων εργασίας (όπλα, σκεύη, τέχνες κ.λπ.) αποτελεί θραύση κάπως της ευνομίας του κόσμου. Συνολικά η Δημοκρίτεια ερμηνεία της Ιστορίας, με την εμμονή της σε απλώς ρεαλιστική προοπτική, οριοθετημένη από τον εξαίρετο προικισμό του ανθρώπου ("ευφυές ζώον" με "χείρας", "λόγον" και "αγχίνοιαν ψυχής") και τις συνυφασμένες στην πραγματικότητα με την ζωή του "χρείαν" (=ανάγκη) και "πείραν", άρα δίχως αναγωγή σε κάποια υπερβατική πηγή (=θεός), συγκριτικά προς την "άλλη" σύλληψη της ιστορίας (η οποία επικρατεί μέχρι σήμερα, διότι οι σύγχρονες θρησκείες έχουν "καταληστέψει" πνευματικά τον Πλάτωνα και τους Στωικούς), είναι πολύ εγγύτερη προς την θετικιστική επιστήμη των νεώτερων χρόνων για την Ιστορία και τον άνθρωπο.
Μέσα από λίγες γραμμές (το βιβλίο έχει μόνο 34 σελίδες, αν εξαιρεθούν τα περιεχόμενα), ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται την βασική διαφορά της φιλοσοφικής σχολής των υλικών φιλοσόφων (Λεύκιππος, Δημόκριτος, Επίκουρος κ.λπ.) από την σχολή των ιδεαλιστών (Πλάτων, Αριστοτέλης, Στωικοί κ.λπ.). Κατά τον Πλάτωνα (διάλογος "Πρωταγόρας"), η επιβίωση του προιστορικού ανθρώπου εμφανίζεται να είναι αδύνατη χωρίς την χρήση του πυρός και άλλων στοιχείων τεχνικής, τα οποία παρουσιάζονται ως δωρημένα στους ανθρώπους από υπερβατική πηγή (και συγκεκριμένα από τους θεούς Ήφαιστο και Αθηνά) και μάλιστα η τιτανική αυτή χορηγία χαρακτηρίζεται ως πράξη παράνομη (ως επακόλουθη κλοπής του Προμηθέα από τους θεούς). Αντίθετα, στη Δημοκρίτεια σύλληψη της Ιστορίας, οι άνθρωποι εμφανίζονται να κατορθώνουν μόνοι τους την επιβίωσή τους πριν από την χρήση του πυρός και λοιπών στοιχείων τεχνικής (δηλαδή οικονομίας και οικολογίας), όταν σχηματίζουν την πρώτη υποτυπώδη κοινωνία για την άμυνά τους απέναντι στα άγρια θηρία, τα οποία απειλούν την ασφάλειά τους. Ούτε ένας υπαινιγμός υπάρχει ότι η ανακάλυψη τρόπων χειρισμού του πυρός ή η επακόλουθη εφεύρεση και θέσπιση τρόπων εργασίας (όπλα, σκεύη, τέχνες κ.λπ.) αποτελεί θραύση κάπως της ευνομίας του κόσμου. Συνολικά η Δημοκρίτεια ερμηνεία της Ιστορίας, με την εμμονή της σε απλώς ρεαλιστική προοπτική, οριοθετημένη από τον εξαίρετο προικισμό του ανθρώπου ("ευφυές ζώον" με "χείρας", "λόγον" και "αγχίνοιαν ψυχής") και τις συνυφασμένες στην πραγματικότητα με την ζωή του "χρείαν" (=ανάγκη) και "πείραν", άρα δίχως αναγωγή σε κάποια υπερβατική πηγή (=θεός), συγκριτικά προς την "άλλη" σύλληψη της ιστορίας (η οποία επικρατεί μέχρι σήμερα, διότι οι σύγχρονες θρησκείες έχουν "καταληστέψει" πνευματικά τον Πλάτωνα και τους Στωικούς), είναι πολύ εγγύτερη προς την θετικιστική επιστήμη των νεώτερων χρόνων για την Ιστορία και τον άνθρωπο.
