"Σίγουρα καταγόμαστε από θάλασσα", μου έλεγε πάντα η γιαγιά μου, "δεν εξηγείται αλλιώς που είναι τόσο αλμυρά τα δάκρυα", διευκρίνιζε για του λόγου της το αληθές. Ισχυριζόταν πως τις μαρίδες που μου τηγάνιζε, τις ψάρευε από τα μάτια των λυπημένων. "Όταν μεγαλώσεις", μου είπε μία μέρα, "θα’ ρχομαι να ψαρεύω από τα μάτια σου κουτσομούρες μνήμες και χταποδάκια φιλιά."
"Σίγουρα καταγόμαστε από θάλασσα", μου έλεγε πάντα η γιαγιά μου, "δεν εξηγείται αλλιώς που είναι τόσο αλμυρά τα δάκρυα", διευκρίνιζε για του λόγου της το αληθές. Ισχυριζόταν πως τις μαρίδες που μου τηγάνιζε, τις ψάρευε από τα μάτια των λυπημένων. "Όταν μεγαλώσεις", μου είπε μία μέρα, "θα’ ρχομαι να ψαρεύω από τα μάτια σου κουτσομούρες μνήμες και χταποδάκια φιλιά."
