Ένα βιβλίο που χαράσσεται ανεξίτηλα στον νου του αναγνώστη. Μια βιωματική μαρτυρία των άθλιων βασανιστηρίων που υπέστη ο συγγραφέας κατά την διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας το 1967, καθώς κι ο αντίκτυπος που είχαν πάνω του. Βιβλίο – σταθμός. Προσωπικά, το είχα χρόνια στην βιβλιοθήκη μου και δεν το διάβαζα διότι δεν ήμουν έτοιμος για αυτό που θα διάβαζα. Είχα ρίξει κάποιες κλεφτές ματιές αλλά δεν προχωρούσα… Το βιβλίο αυτό, ή καλύτερα, η μαρτυρία αυτή ομοιάζει με το πρώτο βιβλίο του Χρόνη του Μίσσιου, το “Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς…”. Είναι συντριπτική η ωμή αλήθεια και στα δύο αυτά βιβλία. Κλείνοντας το σύντομο αυτό σχόλιο, παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα του ίδιου του συγγραφέα από το επίμετρο της έκδοσης του βιβλίου το 1994, που θεωρώ ότι συνοψίζει το πνεύμα του έργου του: “Η ύψιστη επαναστατική αρετή σήμερα είναι να είσαι πολίτης. Και είναι ο πιο αποτελεσματικός φραγμός σε κάθε αυθαιρεσία. Από αυτή την άποψη, λοιπόν, είναι καλύτερα να διαβάζει κανείς ένα τέτοιο βιβλίο παρά να το γράφει”. Αυτά, λοιπόν, από εμένα. Χαιρετισμούς σ’ όλους. Ειρήνη παντού!
