Ο ποιητής Δημήτρης Κοσμόπουλος σε αυτόν τον θανατερό εναγκαλισμό με τον Ταρκόφσκι και το έργο του νομίζω ότι τον πλησίασε τόσο πολύ, ώστε πέρασε για στιγμές την πορτούλα του θανάτου. Πολλές φορές η ταύτιση με τον ήρωά σου χαρίζει σ' εσένα και σε αυτούς που κοινωνούν με τις λέξεις σου συμπτώματα έντονα μεταφυσικής, που είναι χαρακιές στο σώμα και στη σκέψη. Αυτό φαίνεται σε πολλά ποιήματα του βιβλίου: «Το κοτσύφι του Ταρκόφσκι», «Ρωσικό λαϊκό τραγούδι», «Θέμα Απλούν», «Λύγισμα», «Υμνος», «Χαράδρωση» κ.ά. Το χώμα, τα δέντρα, το νερό, το πηγάδι, το μαύρο νερό της λύπης συνθέτουν κόσμους και τους σβήνουν, αφήνοντας ένα ράστερ στον νου. Τραβάς την κουρτίνα και βλέπεις θαύματα και οράματα.
Ο ποιητής Δημήτρης Κοσμόπουλος σε αυτόν τον θανατερό εναγκαλισμό με τον Ταρκόφσκι και το έργο του νομίζω ότι τον πλησίασε τόσο πολύ, ώστε πέρασε για στιγμές την πορτούλα του θανάτου. Πολλές φορές η ταύτιση με τον ήρωά σου χαρίζει σ' εσένα και σε αυτούς που κοινωνούν με τις λέξεις σου συμπτώματα έντονα μεταφυσικής, που είναι χαρακιές στο σώμα και στη σκέψη. Αυτό φαίνεται σε πολλά ποιήματα του βιβλίου: «Το κοτσύφι του Ταρκόφσκι», «Ρωσικό λαϊκό τραγούδι», «Θέμα Απλούν», «Λύγισμα», «Υμνος», «Χαράδρωση» κ.ά. Το χώμα, τα δέντρα, το νερό, το πηγάδι, το μαύρο νερό της λύπης συνθέτουν κόσμους και τους σβήνουν, αφήνοντας ένα ράστερ στον νου. Τραβάς την κουρτίνα και βλέπεις θαύματα και οράματα.
