Το 1984 του Τζορτζ Όργουελ, αν και το διάβασα στα γερμανικά όταν ήμουν έφηβος, χαράχτηκε μέσα μου σαν προειδοποίηση και πληγή μαζί. Ήταν το πρώτο βιβλίο που με ανάγκασε να κοιτάξω τον κόσμο με καχυποψία και να νιώσω το βάρος της ελευθερίας όταν αυτή απουσιάζει. Οι λέξεις, έστω και ξένες, έσφιγγαν την καρδιά μου — ένιωθα τον τρόμο του Γουίνστον, την ασφυξία ενός κόσμου όπου η σκέψη γίνεται έγκλημα και η αλήθεια διαστρέφεται. Ήταν μια βίαιη αφύπνιση, αλλά και το ξεκίνημα μιας πιο βαθιάς σχέσης με τη δύναμη του λόγου και της εσωτερικής αντίστασης.
Το 1984 του Τζορτζ Όργουελ, αν και το διάβασα στα γερμανικά όταν ήμουν έφηβος, χαράχτηκε μέσα μου σαν προειδοποίηση και πληγή μαζί. Ήταν το πρώτο βιβλίο που με ανάγκασε να κοιτάξω τον κόσμο με καχυποψία και να νιώσω το βάρος της ελευθερίας όταν αυτή απουσιάζει. Οι λέξεις, έστω και ξένες, έσφιγγαν την καρδιά μου — ένιωθα τον τρόμο του Γουίνστον, την ασφυξία ενός κόσμου όπου η σκέψη γίνεται έγκλημα και η αλήθεια διαστρέφεται. Ήταν μια βίαιη αφύπνιση, αλλά και το ξεκίνημα μιας πιο βαθιάς σχέσης με τη δύναμη του λόγου και της εσωτερικής αντίστασης.
