Η σειρά βιβλίων του συγγραφέα με ήρωα τον Χάρι Χόλε ξεκίνησε κάνοντας αίσθηση, η δε συνέχεια από τη μια υπόθεση στην επόμενη έκανε πιο εθιστικό το να θέλεις να διαβάσεις και τα υπόλοιπα. Από τα μέσα της σειράς και μετά, παρότι υπήρξα ένας από τους πιο ένθερμους θαυμαστές του Νεσμπο, δυστυχώς πρεπει να επισημάνω πως έχουμε πεσει σε μια λουπα. Και εξηγούμαι, εστιάζοντας στη Ματωμένη Σελήνη: αρχικώς είχε κάποιο νόημα να γνωρίζουμε τον Χάρι ως κατεστραμμενο χαρακτήρα, να σηκώνεται, να ξανά πέφτει, μετά να ξανά σηκώνεται, να ευτυχει, παλι να γίνεται κάτι, παλι να ξανά πέφτει κ.ο.κ. Μετά τις τρεις πρώτες τραγωδίες όμως κάπου η επανάληψη μοτίβων κουραζει. Το νέο μυθιστόρημα δεν ξεφευγει από την πεπατημενη: ο ήρωας ξαναπινει, αλλά προσπαθει να το κόψει. Άλλος ένας κατά συρροή δολοφόνος, άλλη μια φορά η αστυνομία τον χρειάζεται, ξανά έχουμε ένα θάνατο αγαπημένου προσωπου, ξανά ο ένοχος ειναι κάποιος εντός της αστυνομίας, και ξανά η τελευταία παραγραφος περιεχει ψίχουλα μια νέας υπόθεσης για το επόμενο βιβλίο . Δεν θα αναφερθω καν στο "επιστημονικο" κομμάτι της υπόθεσης, το οποιο ειναι μακράν τραβηγμενο απο τα μαλλιά. Μακάρι να μπορουσα να πω κάτι καλυτερο, αλλά δυστυχώς δεν νομίζω να συνεχισω και στα επόμενα βιβλία....
